Journal of Entrepreneurial Strategies in Agriculture

fa شناسایی مؤلفه‌ها و راهکارهای توسعه کارآفرینی در میان معلولان (مورد مطالعه نواحی روستایی بخش کوزران در شهرستان کرمانشاه) Identifying the Components and Strategies of Entrepreneurship Development Among the Disabled (Case Study of Rural Areas of Kozaran District in Kermanshah Township کارآفرینی در کشاورزی کارآفرینی در کشاورزی پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">مقدمه و هدف: تنوع معیشتی با تأکید بر فعالیتهای خارج از مزرعه و گسترش فرصتهای اشتغال برای گروه های مختلف فعال در جوامع روستایی رویکردی موفق در توسعه روستایی بوده است. معلولیت واقعیتی است که جوامع بشری می‌بایست آنرا پذیرفته و آگاهانه به مدیریت و برنامه‌ریزی برای آن بپردازند. به ویژه در محیط‌های پرخطر روستایی که زمینه وقوع آن بیشتر است. معلولیت بار تکفل جوامع و هزینه‌های زندگی خانوارهای روستایی را افزایش می‌دهد. این فشار زمانی مضاعف می‌گردد که معلولانی که قادر به اشتغال و ارزش آفرینی باشند از دستیابی به شغل مناسب محروم باشند و فرصتهای حضور در چرخه اقتصادی برای آنها فراهم نباشد. در تحقیقات انجام گرفته در حوزه کارآفرینی، کارآفرینی گروههای خاص در جوامع روستایی کمتر مورد توجه محققان و مدیران پروژه های توسعه روستایی بوده است. معلولان توانمند روستایی استان کرمانشاه بخش قابل توجهی از بیکاران استان را تشکیل می‌دهند و تنها چهار درصد معلولان استان شاغل می‌باشند. پرداختن به مقوله کارآفرینی معلولان کارکردی چندگانه در ابعاد اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دارد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل مؤثر بر کارآفرینی معلولان روستایی بخش کوزران در شهرستان کرمانشاه انجام شد. مواد و روش ها: روش کلی تحقیق آمیخته کیفی- کمی و روش گردآوری داده‌ها، مصاحبه نیمه ساختارمند بود. مشارکت کنندگان در بخش کیفی 21 نفر از معلولان روستایی بخش کوزران و 15 نفر از مدیران و کارشناسان سازمان بهزیستی در استان کرمانشاه بودند. نمونه ها با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس قاعده اشباع داده انتخاب شدند. داده‌های بخش کیفی با روش کدگذاری تئوری بنیانی تحلیل و با استفاده از نرم افزار Maxqda انجام شد. در این مرحله با استفاده از چهار مفهوم مرتبط ازجمله مفاهیم اعتبارپذیری، انتقال‌پذیری، تأییدپذیری و اطمینان‌پذیری به بررسی روایی و پایایی پژوهش پرداخته شد. روش به کار رفته در بخش کمی روش توصیفی همبستگی بود. نمونه آماری این بخش 130 نفر از معلولان روستایی دارای قابلیت اشتغال در بخش کوزر‌‌ان بودند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها پرسشنامه محققساخته بود. برای بررسی روایی و پایایی ابزار پژوهش از رویکردهای روایی همگرا (میانگین واریانس استخراج شده) و روایی واگرا (معیار فورنل و لارکر) استفاده شد. نرم افزار SPSS22 در تجزیه و تحلیل داده های بخش کمی استفاده شد. بهمنظور بررسی روابط بین سازه‌های مورد پژوهش از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزیی با استفاده از نرم افزار SmartPLS  نسخه 3 استفاده شد. یافته ها: درنتیجه تحلیل داده‌های تحقیق 58 مفهوم مرتبط با عوامل مؤثر بر کارآفرینی معلولان روستایی شناسایی شد که این مفاهیم در قالب 15 سازه و 4 مقوله اصلی شامل شایستگی‌های کارآفرینانه معلولان روستایی (شایستگی تعهد، شایستگی یادگیری، شایستگی ارتباطی، شایستگی راهبردی)؛ عوامل فردی (سودمندی و هویت اجتماعی؛ احساس نوعدوستی؛ هوشیاری کارآفرینانه و ویژگی‌های شخصیتی کارآفرینانه)؛ زمینه‌ای (حمایت محلی ادراکشده؛ تلاطم‌ها و محدودیت‌ها؛ حمایت درکشده از سوی خانواده و سرمایه انسانی) و ساختاری (شامل عوامل زیرساختی- محیطی؛ بروکراسی اداری و اقدامات سازمان بهزیستی) مؤثر برکارآفرینی معلولان روستایی دسته‌بندی شدند. همچنین، 27 مفهوم مرتبط با راهکارهای توسعه کارآفرینی معلولان روستایی شناسایی شد که در قالب پنج راهکار آموزشی- توانمندسازی؛ فرهنگ‌سازی و تغییر نگرش عمومی به کارآفرینی معلولان؛ حمایت و پشتیبانی مادی- معنوی؛ تنوع بخشی زمینه اشتغال و برندسازی محصولات معلولان و بهبود کمی و کیفی نیروی انسانی دسته‌بندی شدند. نتایج نشان داد که شایستگی یادگیری، سرمایه انسانی، تلاطم‌ها و محدودیت‌ها، حمایت ادارکشده از سوی خانواده و شایستگی تعهد مهمترین عوامل مؤثر بر کارآفرینی معلولان روستایی می باشد. همان‌طور که نتایج مدل کمی نشان می‌دهد از بین 15 عامل شناسایی شده، شایستگی یادگیری با مقدار بتا β =0/811؛ سرمایه انسانی با مقدار بتا 0/679=β؛  و تلاطم‌ها و محدودیت‌ها با مقدار بتا 0/672=β به ترتیب بیشترین تأثیر را بر کارآفرینی معلولان روستایی دارند. نتیجه گیری: کارآفرینی معلولان روستایی به عنوان یک بُعد فراموش شده اشتغال روستایی می‌تواند در تحقق توسعه روستایی یکپارچه مؤثر باشد. جهت تحقق این هدف توجه به عواملی که فرایند اشتغال خودجوش معلولان توانمند روستایی را تسهیل کند ضروری است. این تحقیق به صورت آمیخته در راستای این هدف انجام شد و نتایج نشان داد که معلولان روستایی و کارشناسان مرتبط با اظهارات خود بر خلاء آتمسفر کارآفرینی روستایی و لزوم پرداختن به آن اشاره کردند. زمینه سازی اشتغال و به کارگیری استعدادهای معلولان روستایی در درجه اول نیازمند باورپذیری مسئولان و جامعه روستایی به امکان اشتغال معلولان است. در درجه دوم نیازمند استعدادیابی و توانمندسازی معلولان است و در نهایت نیازمند نقش پذیری و انجام مسئولیت توسط سه بعد اساسی این هرم یعنی خانواده، مسوولان و معلولان است. در این راستا، اصلاحات و توسعه نهادی اشتغال معلولان روستایی بسترساز عملکرد موفق این سه بعد است. لذا، پیشنهاد می‌گردد با رویکرد حمایت نهادی قوانین و بخشنامه‌های منطقه‌ای برای حمایت از سرمایه‌گزاران ایده‌های معلولان روستایی بهروزرسانی و تسهیل گردد و از طریق شناسایی و عقد قرارداد با بخش های وابسته و دارای پتانسیل زمینه خوداشتغالی معلولان روستایی فراهم شود و در صورت به کارگیری پتانسیل های معلولان در بخش های خصوصی این بخش ها از معافیت های مالیاتی، تسهیلات کمبهره و یارانه حامل های انرژی برخوردار گردند. همچنین، شبکه سازی و معرفی توانمندی های معلولان روستایی در شبکه  های تأمین و زنجیره ارزش محصولات کشاورزی و روستایی می تواند در توسعه زمینه اشتغال معلولان روستایی مؤثر باشد.</div> <h1 style="text-indent: -0.5pt; text-align: justify;">Extended Abstract  </h1> <div style="text-align: justify;">Background: Livelihood diversity, with an emphasis on off-farm activities and the expansion of employment opportunities for various active groups in rural communities, has proven to be an effective approach in rural development. Disability is a reality that societies must accept, consciously manage, and plan for, especially in high-risk rural environments where it is more prevalent. Disability increases the burden on communities and raises the cost of living for rural households. This pressure intensifies when disabled individuals who are capable of work are deprived of suitable job opportunities, preventing them from participating in the economic cycle. Research in entrepreneurship has often overlooked the entrepreneurial potential of specific groups within rural communities, including disabled individuals. In Kermanshah Province, rural disabled people represent a significant portion of the unemployed population, with only four percent of disabled individuals in the province currently employed. Addressing the entrepreneurship of disabled individuals has multiple implications across economic, social, and political dimensions. The aim of this research is to identify the factors affecting the entrepreneurship of rural disabled individuals in the Kozran district of Kermanshah Township. Methods: This study utilized a mixed-methods approach, combining qualitative and quantitative data collection methods. The qualitative component involved semi-structured interviews with 21 rural disabled individuals from Kozran district and 15 managers and experts from the welfare organization in Kermanshah Province. Participants were selected through purposeful sampling based on data saturation. The qualitative data were analyzed using the grounded theory coding method with Maxqda software. Validity and reliability were assessed through four key concepts: credibility, transferability, verifiability, and reliability. The quantitative aspect employed a descriptive correlational method, with a statistical sample of 130 rural disabled individuals with employability in the Kozran sector. A researcher-developed questionnaire served as the primary data collection instrument. Convergent validity (mean variance extracted) and divergent validity (Fornell and Larcker criteria) were used to evaluate the validity and reliability of the questionnaire. Data analysis for the quantitative component was conducted using SPSS22 software, while structural equation modeling with a partial least squares approach was employed using SmartPLS version 3 to explore relationships among the studied constructs. Results: The analysis of the research data revealed 58 concepts related to the factors affecting the entrepreneurship of rural disabled individuals, categorized into 15 structures and four main categories. These categories include the entrepreneurial competencies of rural disabled individuals, which encompass commitment competence, learning competence, communication competence, and strategic competence. Individual factors include utility and social identity, a sense of altruism, entrepreneurial awareness, and entrepreneurial personality traits. Contextual factors encompass perceived local support, challenges and limitations, perceived family support, and human capital. Structural factors include infrastructural and environmental factors, administrative bureaucracy, and measures taken by the welfare organization. Additionally, 27 concepts related to strategies for developing entrepreneurship among rural disabled individuals were identified, categorized into five areas: educational and empowerment strategies, cultivation and change of public attitudes toward the entrepreneurship of disabled individuals, material and spiritual support, diversification of employment fields, and branding of products made by disabled individuals, along with improvements in the quality and quantity of human resources. The results indicated that learning competence, human capital, challenges and limitations, perceived family support, and commitment competence are the most significant factors influencing the entrepreneurship of rural disabled individuals. The findings of the quantitative model revealed that learning competence had the highest impact on entrepreneurship (β=0.811), followed by human capital (β=0.679) and challenges and limitations (β=0.672). Conclusion: The entrepreneurship of rural disabled individuals, often overlooked in discussions of rural employment, can play a vital role in achieving integrated rural development. To realize this goal, it is essential to focus on factors that facilitate the spontaneous employment of employable rural disabled individuals. This research highlights the need for addressing the lagging state of rural entrepreneurship as identified by both disabled individuals and related experts. Creating a supportive environment for employment and harnessing the talents of rural disabled individuals requires a commitment from authorities and the rural community. First, there must be a belief in the potential for disabled individuals to be employed. Second, efforts should be made to identify and empower these individuals. Finally, the three foundational dimensions of this initiative—families, officials, and disabled individuals—must collaborate and take responsibility. Reforms and institutional development regarding the employment of rural disabled individuals are crucial for the successful functioning of these three dimensions. Therefore, it is recommended to update and simplify regional laws and regulations to support investors interested in the ideas of rural disabled individuals. Additionally, facilitating self-employment for rural disabled individuals by identifying and engaging with relevant sectors is crucial. To incentivize private sector engagement, tax exemptions, low-interest loans, and subsidies for energy costs should be considered for employers. Furthermore, networking and showcasing the capabilities of rural disabled individuals within supply networks and the value chain of agricultural and rural products can significantly enhance their employment opportunities.</div> اشتغال, بیکاری, بخش کوزران, توسعه روستایی, توانمند‌سازی, معلولان روستایی, کارآفرینی Entrepreneurship, Empowerment, Employment, Kozaran district, Unemployment, Rural development, Rural disabled people 1 14 http://jea.sanru.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-703-1&slc_lang=fa&sid=1 zahra Ghasemi زهرا قاسمی z.ghasemi8512@gmail.com 10031947532846004677 10031947532846004677 No Department of Agriculture Extension and Education, Faculty of Agriculture, Razi University, Kermanshah, Iran گروه ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران Ali Asghar Mirakzadeh علی اصغر میرک زاده mirakzadeh@razi.ac.ir 10031947532846004678 10031947532846004678 Yes Department of Agriculture Extension and Education, Faculty of Agriculture, Razi University, Kermanshah, Iran گروه ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران